პოლიტიკური მარკეტის სეგმენტები რომლებთანაც პოლიტიკოსებმა უნდა დაამყარონ მომგებიანი ურთიერთობა

 პოლიტიკური მარკეტინგის მენეჯმენტი უფრო მეტია, ვიდრე უბრალოდ საარჩევნო კამპანიის მართვა და ურთიერთობების დამყარება პოლიტიკურ პარტიებსა და ამომრჩევლებს შორის. მარკეტინგის ინსტრუმენტები მოიცავენ ყველა საჭირო საბაზრო ურთიერთობებს სხვადასხვა სეგმენტებთან.
პოლიტიკური პარტიის ელექტორატთან ურთიერთობისას იკვეთება საარჩევნო პოლიტიკის სამი სეგმენტი: საარჩევნო მარკეტი, სახელმწიფო მარკეტი და პოლიტიკური აქტივიზმის მარკეტი. გაითვალისწინეთ, რომ სამივე სეგმენტი ერთმანეთთანაა დაკავშირებული.

1. საარჩევნო მარკეტი ხასიათდება მთავარი საბაზრო ურთიერთობებით პარტიასა (და მათ კანდიდატებს) და ამომრჩევლებს შორის. თუმცა კომუნიკაცია და თანამშრომლობა პარტიასა და ელექტორატს შორის არ არის შეზღუდული პირდაპირი საბაზრო ურთიერთობებით, კავშირები შესაძლოა დამყარდეს შუამავლის გზითაც, როგორიცაა, მაგალითად, მედია. სწორედ ეს გზაა საქართველოში ყველაზე პოპულარული, განსაკუთრებით კი არჩევნების წინ. პარტიები უპირატესობას ანიჭებენ ესაუბრონ ამომრჩევლებსა და კონკურენტ პარტიებს სწორედ მედიის მეშვეობით, ვიდრე დაამყარონ მათთან პირდაპირი ურთიერთობები.
აღსანიშნავია, რომ პარტიები დაკავშირებულები არიან არა მხოლოდ პარტიის წევრებთან და აქტივისტებთან, არამედ დონორებთანაც. მათ ხომ უნდა უზრუნველყონ საჭირო ფულადი სახსრების მოზიდვა, რათა კონკურენტუნარიანები იყვნენ საარჩევნო მარკეტზე.
2. სახელმწიფო მარკეტი მიმართულია მთავარ საბაზრო ურთიერთობებზე მთავრობასა (და მის აღმასრულებელ ორგანოებს) და მოქალაქეებს (ელექტორატს) შორის. ამ პროცესების შუამავალია საკანონმდებლო ინსტიტუტების ერთობლიობა.
3. მესამე პოლიტიკური მარკეტ-სეგმენტი არის მარკეტი პოლიტიკური აქტივიზმისთვის. ინტერეს-ჯგუფები იბრძვიან ამ მარკეტზე პოლიტიკური აქტვისტების რესურსისთვის. მეორადი საბაზრო ურთიერთობები ამ სეგმენტზე იქმნება როგორც დონორებთან და მედიასთან, ასევე მთავრობასთან და სხვა პარტიებთან.

სპეციალურად ინტერნეტ ჟურნალ “მენეჯმენტისთვის”
იზა გიგაური
2009 წელი